Eigenlijk heette zij Johanna Everarda Woltera Muijderman, Jo voor vrienden en familie, maar ik noemde haar Oma Brummen. Zij was de moeder van mijn oma, oftewel mijn overgrootmoeder. Ik noemde haar zo als kleuter en herinner mij nog hoe ik bij haar – een vrouw van boven de 90 – op schoot werd gezet tijdens een bezoek. Ongelooflijk oud, zo dacht ik dat toen. Ook deze oma – op de kaarten te zien als ‘mama’ en als zij schreef aan de kleinkinderen ‘oma’ – maakte al vóór de Tweede Wereldoorlog meerdere reizen door Europa. In dit album komen die herinneringen samen, met uitzondering van de laatste. want die gingen over…