Zoals de ouden zongen piepen de jongen

Projecten, projecten, projecten

Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik wist altijd extra motivatie en werklust te putten uit projecten die te doen waren. Het kon niet gek genoeg, volle inzet – tijd – aandacht naar het project. Absurd veel tijd…. Zelfs gedoemde projecten moesten tot een goed einde gebracht worden. Misschien volkomen nutteloos, maar ‘het moest’. Uitwisselingsprojecten met een school op het platteland van Denemarken, waar men eigenlijk helemaal niks wilde met vreemdelingen, nog steeds niet. Een website op CDROM die ik creëerde voor deze uitwisseling. Een gezamenlijke opgezette excursie naar Istanbul die ik uiteindelijk alleen heb georganiseerd. Uitgebreide wereldmaaltijden voor 150 gasten… Eigen lesmethode… Enfin, the list goes on. Waarom??? Hoe komt iemand zo gek???

Nou, genetisch misschien, of met de paplepel ingegoten??? Papa was in elk geval mijn grote voorbeeld. Je ziet hieronder hoe hij bij de verhuizing van Koekoeklaan 2 naar Parklaan 85 voor zichzelf een megaklus had bedacht en uitgevoerd. En dat was niet de eerste keer dat ik het zag. Ook in de Koekoeklaan waren er van die projecten die moesten doorgaan en waar alles en iedereen voor moest wijken…. Postzegels weken en drogen voor de kachel. Een rotstuintje in de achtertuin, bielsen in de voortuin, tientallen cassettes opgenomen van de bij zijn pensioen ontvangen Philips installatie…
In 4 zwarte plastic fototassen map vond ik o.a. zo’n 220 foto’s van de Parklaan tuin  en kamers in huis. Allemaal alleen te doen. Mama werd er gek van, helemaal toen hij zijn cement aan het mengen was met een pollepel van het zilveren servies….!!!

Binnenkort

Een luchtig uitstapje naar Tossa de Mar, maar nu van een van de laatste keren dat we daar waren. Papa en mama waren in 1952 getrouwd, dus in 1977 was het feest van de Zilveren bruiloft. De laatste keer dat het gezin Engel daar voltallig bij elkaar was.