“De heer en mevrouw Engel Perquin geven met grote blijdschap kennis van de geboorte van hun zoon MARC. Eindhoven, 4 AUGUSTUS 1953, RUUSBROECLAAN 17. Tijdelijk: DIACONESSENHUIS “ Passend begint zo mijn babyboek, door mama bijgehouden in de eerste paar jaren van mijn leven. Blauw kaartje, mannelijke baby. De advertentie in het Eindhovens Dagblad had dezelfde tekst. Ook de publicatie van de Burgerlijke Stand op 5 augustus werd in het plakboek opgenomen. Met veel enthousiasme was mama aan dit werkje begonnen. Het bevat een verrassende hoeveelheid foto’s, brieven en andere wetenswaardigheden. Getuige de eerste bladzijde was mijn vader apetrots. Alleen het fotootje was héél klein. Het valt op het hele blad…

Of hoe je een project kunt maken van je leven…. In 1975 kwam het huis op de Parklaan vrij. Kennissen van papa en mama hadden er gewoond en nu konden zij het huren. Papa werd wel enthousiast over de tuin, die hij in de loop der jaren flink heeft veranderd. Je ziet een vijver die hij eigenhandig bouwde. In een ander bericht zie je ook het kasje waar hij zijn orchideeën kweekte. Wat ik in het album tegenkwam was ook een overzicht van een werkperiode, van heel vroeg in de jaren ’50 tot aan zijn afscheid in 1980. Collega’s waarvan ik me maar in enkele gevallen de namen herinner. Hoe…

Een beer bij zijn Geboorte We waren nét verhuisd. Van de overvolle bovenwoning op Sint Servaasweg nummer 52, naar het zeer ruime huis op Koekoeklaan 2, Villapark Eindhoven… Ik vond het er helemaal niet leuk, maar dat is iets voor een ander verhaal. Jan Willem is de enige die in het nieuwe huis geboren is en gedoopt bij de lokale kerk, de Sint Antonius (inmiddels gesloopt). Ik herinner mij dat papa in zijn vrije uren een nieuwe slaapkamer aan het bouwen was. Zorgvuldig als hij altijd was had hij van die kamer in hout een maquette gemaakt, tot en met de zwarte tegels rondom de wastafel toe. Ook een joekel…

Projecten, projecten, projecten Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik wist altijd extra motivatie en werklust te putten uit projecten die te doen waren. Het kon niet gek genoeg, volle inzet – tijd – aandacht naar het project. Absurd veel tijd…. Zelfs gedoemde projecten moesten tot een goed einde gebracht worden. Misschien volkomen nutteloos, maar ‘het moest’. Uitwisselingsprojecten met een school op het platteland van Denemarken, waar men eigenlijk helemaal niks wilde met vreemdelingen, nog steeds niet. Een website op CDROM die ik creëerde voor deze uitwisseling. Een gezamenlijke opgezette excursie naar Istanbul die ik uiteindelijk alleen heb georganiseerd. Uitgebreide wereldmaaltijden voor 150 gasten… Eigen lesmethode… Enfin,…