-
Even pauze
Hoe ik in de laatste paar weken leerde, dat er 'nog veel meer was' dat over mijn opa verteld kon worden. Zoveel meer, dat een pauze inlassen de enige weg lijkt.
-
Insubordinatie
Sommige verhalen schrijven zichzelf. Hier is er eentje, waarin Wim Engel senior figureert. Het gaat om een gebeurtenis uit 1914. Toen enkele maanden later de rechtszaak – voor de Krijgsraad – speelde, waarover in de krant bericht werd onder het kopje hierboven… Helemaal onderaan het originele artikel. Ter zake zich te hebben schuldig gemaakt aan insubordinatie stond voor den Krijgsraad terecht een soldaat der infanterie, oud 24 jaar, afkomstig uit de gemeente Utrecht.Hem is ten laste gelegd, dat hij, op 31 Januari j.l. toen een officier hem op den Grooten Noord te Hoorn, des avonds ongeveer 8 uur tegen kwam en hem gelastte zich naar zijn kwartier te begeven, dezen…
Dit vind je misschien ook leuk
Nieuw Zeeland connectie
Meer Kaarten van Nederlands Indië
Zoals de ouden zongen piepen de jongen
-
Het ongeval
Ik wist dat mijn opa gestorven was bij een ongeluk met een auto op 22 augustus 1944. Eigenlijk raar, want toen was hij nog helemaal geen opa. 58 jaar, dat is niet oud, en het zou nog zeker 8 jaar duren voor het eerste kleinkind, Freddy, geboren werd. Hoe dan ook, in een eerder bericht schreef ik al dat het enige dat ik verder wist, was dat hij ‘door de moffen werd doodgereden‘. Wacht, voordat je nu zegt: “Leuk verzonnen, Marc” zal ik je tonen waar ik deze uitspraak vandaan heb. Eerst een fragment van Oom Wim, daarna een fragment van zijn moeder, die ik Oma Engel noemde. Mocht je…
-
De handtekening
Op mijn eerste archiefdag was ik aanvankelijk erg gericht op de dood van mijn opa. Mijn verwachting werd overtroffen! Maar …. de medewerker van het archief had dus gezegd, dat er meer informatie was… Daar was ik benieuwd naar en daarvoor moest ik een heel ander dossiernummer opvragen. Tot mijn verbazing kwamen er wel 5 of 6 dikke dossiermappen op een wagentje uit het magazijn…. Er was tussen mijn opa en het kantoor van Burgemeester en Wethouders van Amersfoort veel communicatie geweest. Nog het meest verbaasd was ik, dat ik een handtekening vond die overduidelijk van mijn opa was. Je hebt misschien enig idee wat het betekende om daar te…
-
Evidence Based Research
Verhalen boeien mij meer dan feiten, maar dat betekent niet dat ik geen feiten hoef te hebben. Het kán wel zonder, maar dan doe je geen genealogie, enkel mythologie. Vanuit mijn achtergrond als docent vind ik verhalen machtig interessant. Maar onderzoek doe je toch om feiten te vinden? Feiten ‘boven tafel’ te krijgen? Wordt de verzameling feiten groter en het aantal personen ook, dan groeit het belang om ze te organiseren. Waar ik in de jaren ’90 de informatie verwerkte een programma dat werkte onder DOS, (volgens mij getiteld Pro-Gen), zocht ik nu andere manieren. Het werd me snel duidelijk: je hebt software nodig, waarin je niet zomaar alles overtypt wat…
-
Toevallige ontmoeting
Hoe ik mijn oom terugvond via het archief van Amersfoort
-
Generaties in genealogie
Hoe worden generaties genoemd in de genealogie en welke generaties zijn er in onze familie?
-
Waarom ik begon
Kort verhaal over mijn eerste ervaringen met genealogie en onderzoek in een archief, waarbij ik 'mijn opa vond'.
-
Mijn eigen tuinproject
Postzegeltuintje Ik weet nu, dat ik sta in een goede traditie. Het bouwen van een tuin is in de familie geen uitzondering. Al eerder vertelde ik over de zin voor projecten die in mijn familie bestaat, of ze nu onmogelijk zijn of niet. Dat geldt zeker voor het bouwen van een eigen tuin… Ik zag als kleine jongen op de Koekoeklaan hoe papa in de stromende regen een plantenbak zat te metselen en een spiegelglad rood pad naar het schuurtje wist te gieten van beton, voordat hij het minieme streepje gras aanpakte dat nog overbleef. Pas geleden nog ontdekte ik, dat mijn opa zowel in Soest als in Amersfoort tuinen had…
Dit vind je misschien ook leuk
Koekoeklaan 2
Jan Willem Diederik Engel
Zoals de ouden zongen piepen de jongen
-
Nieuw Zeeland connectie
Auckland New Zealand Oom Wim heb ik nooit gezien. Al vóór onze geboorten was hij vertrokken naar het buitenland. Hij was getrouwd met ’tante Angèle’ maar in 1962 gescheiden. Deze tante leeft overigens nog steeds als ik dit berichtje schrijf. Hiernaast een selfie van haar met haar zoon Frederick William, die zich inmiddels al tijdenlang Tejas noemt. Familiecontacten waren oppervlakkig en vluchtig, is mijn indruk. Er bestaat van mij een opname die in 1956 gemaakt moet zijn, waarschijnlijk als kerstbrief. Deze is opgestuurd naar Nieuw Zeeland. Van een eventueel antwoord weet ik niets. Achteraf is het vreemd, misschien, maar een correspondentie heeft volgens mij nooit bestaan na die eerste jaren. Een…
-
Mijn babyboek
“De heer en mevrouw Engel Perquin geven met grote blijdschap kennis van de geboorte van hun zoon MARC. Eindhoven, 4 AUGUSTUS 1953, RUUSBROECLAAN 17. Tijdelijk: DIACONESSENHUIS “ Passend begint zo mijn babyboek, door mama bijgehouden in de eerste paar jaren van mijn leven. Blauw kaartje, mannelijke baby. De advertentie in het Eindhovens Dagblad had dezelfde tekst. Ook de publicatie van de Burgerlijke Stand op 5 augustus werd in het plakboek opgenomen. Met veel enthousiasme was mama aan dit werkje begonnen. Het bevat een verrassende hoeveelheid foto’s, brieven en andere wetenswaardigheden. Getuige de eerste bladzijde was mijn vader apetrots. Alleen het fotootje was héél klein. Het valt op het hele blad…
Dit vind je misschien ook leuk
Zoals de ouden zongen piepen de jongen
Koekoeklaan 2
Winter wonderland
-
1977 – Zilveren Bruiloft
Han en Bea trouwden in Waalre op 10 juli 1952, dus op diezelfde dag in 1977 was er de zilveren bruiloft. Ze waren op vakantie in Tossa de Mar en wij gingen per trein naar ze toe met dit boek. Je hebt er in een ander blog al kunnen genieten van de foto’s van die dag. Nu zie je het album. Binnenkort Ga ik met de billen bloot. Letterlijk, heel eventjes, dus goed opletten!!! Mama heeft namelijk van mij / voor mij een fotoboek bijgehouden van mijn eerste levensjaren. Daarop vind je veel wetenswaardigheden over mijn gewicht, mijn vriendjes en vriendinnetjes enzovoorts… Het rode babyboek, dus.
